Ik zat in de wachtkamer en bekeek mijn vinger… het zag er niet best uit, het klopte niet.

De arts kwam mij halen en besloot binnen een minuut dat er een foto gemaakt moest worden van mijn vinger. Ik werd naar de röntgen gestuurd, moest mijn hand op een plaat leggen, iemand hing daar een apparaat boven en liep weg. Ik hoorde wat gezoem en kreeg de melding dat ik na 2 foto’s kon gaan.

Toen ik weer in de wachtkamer zat en eigenlijk al wist dat de vinger gebroken was, realiseerde ik mij dat ze dit zo mooi kunnen zien door een foto te maken… alleen wel een hele bijzondere foto, namelijk van de botjes in mijn hand, zonder dat ze hoefde te snijden.

Zo kunnen ze goed zien wat er aan de hand is en welke acties er nodig zijn. Het was duidelijk, mijn vinger was gebroken… en nogal complex ook. Reden, er zat een cyste in het bot, daarom was het bot niet stevig en brak relatief makkelijk. Gevolg, een operatie en een hele lange revalidatie periode totdat ik mijn volledige functie van mijn hand terug heb.

Voorlopig ben ik nog wel bezig met de revalidatie. Dat maakt dat ik beperkt ben in mijn fotografie, maar ik zal beetje bij beetje meer kunnen en ook doen!!

Maar door de röntgenfoto’s konden ze exact zien wat er speelde en tijdens en na de operatie konden ze ook goed zien of alles oke was. Nu krijg ik periodiek een controle foto, zodat we het herstel kunnen volgen… toch een knap staaltje techniek. Waar de fotografie toch al niet goed voor is….

Onder deel ik de foto van de breuk met jullie en de foto van hoe het nu is… dan kun je zelf oordelen hoe bijzonder deze vorm van fotografie is… en voorlopig fotografeer ik maar even met mijn telefoon en compact camera…